Poniedziałek trzynastego

 

 

Usiadłam na miękkim, omszałym klifie pośród szyszek. Za mną: ściana wysokich, ogołoconych do połowy sosen, których kora  wydawała się być rdzawego koloru – w zależności od pory dnia. Patrzyłam na to, co było przede mną, a była to przestrzeń. Niczym nieujarzmiona, nienarzucająca się przestrzeń, gasząca wszystko wokół, a jednocześnie wszystko przyjmująca.

 

 

Patrzyłam, wpatrywałam się, gapiłam intensywnie i nie mogłam się najeść tym widokiem. Tymi odległościami. Nade mną tylko nieboskłon, a ja jakby w szklanej kuli, w której zewsząd otacza mnie łuk nieba. Tam chmury jawiły mi się jak wielkie, białe okręty podświetlane z każdej strony.

 

Resztę tekstu wygodnie czytaj TUTAJ